ای کبوتر به کجا پر زده ای

 قلب من بی تاب است
چینه ها خیس  شب مهتابی
اختران چشم مرا دوخته اند
آسمان غرق تمنای سروش ابدی
رامشی تلخ درین کوزه ی خاکی
جگرم تیغ در آغوش کشد

رنگ و روی رخ من در خوابست
آخر از شوق پر و بال کبوتر بوده ست
که چنین حال پریشان ، گوشه ای غمزده و خسته ازین بار گران
دلم از تاب قدم افتاده ست

ای کبوتر به کجا پر زده ای

به کدامین کوی و برزن ، بی خبر سر زده ای
"حکم کردند که تو را بال و پرت گیرم و بس "
یا که تا لحظه موعود رسد ، باید اندازمت آن کنج قفس
هر چه گویند مرا دیده ی منت به سر و جان بخرم
راهی نیست

به ، همان به که روم سوی ابد
خوش زیم در خط فرمان خرد
بایدم گوش به فرمان سپرم
آهی نیست
چشم من در خوابست ، تابی نیست

ای کبوتر به کجا پر زده ای !!!!!!
که چنین حکم گرانبار به زیت رحم نکرد
خود من بال و پرت را بگشودم
دست تقدیر چنین کرد
هرچه گویند مرا دیده ی منت به سر و جان بخرم
باکی نیست

من تو را بال و پرت می شکنم
خود کبوتر بشوم بهتر از آن
رسته از تیر جفا ، رسته از جور زمان
پر کشم از پس اوج ، برهم از سر و سودای جهان
ای کبوتر به کجا پر زده ای

من بی تو یه ناتمومم
من بی تو یه نیمه جونم
دور از تو ،نذار بمونم
من بی تو ،نه نمی تونم
ای عشق راه دورمن
شکست دل مغرور من
حادثه رفتن تو بود
مهم نبود غرور من
مهم نبود شکستنم
به پای تو نشستنم
مهم تو بودی عشق من
نه قصه ی دل بستنم
جای تو آغوش منه
این معنی دوست داشتنه
رفتی و خاطرات تو
قلبم و آتیش می زنه
اشکام به وقت رفتنت
عذاب تلخ باختنت
ارزشش و داشت عشق من
معجزه ی شناختنت
مهم نبوده سوختنم
دور از تو پرپر زدنم
به افتخار عشق تو
می گم که بازنده منم
من بی تو یه ناتمومم
من بی تو یه نیمه جونم
دور از تو نذار بمونم
من بی تو ،نه نمی تونم
من بی تو یه بی نشونم
من بی تو رو به جنونم
دور از تو نذار بمونم
من بی تو نه نمی تونم

                  کاکاش آخر تقویم عشق حرفی از یک        

                                   روز بارانی

                                      نبود...

اي كاش گل بودي و من از باغها ميچيدمت

 يا كه طلوعي بودي و از پنجره ميديدمت

اي كاش چشمانت ضريحي داشت چون رنگين كمان

هر وقت باران مي گرفت از دور مي بوسيدمت

یاد آن روز که در صفحه شطرنج دلت                 

شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

چگونه عطر تودر عمق لحظه ها جاریست

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

چگونه جای تودر جان زندگی سبز است

تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار به

 مهربانی یک دوست از  تومی گویم

تونیستی که ببینی چگونه از دیوار جواب می شنوم

 تونیستی که ببینی چگونه دور از تو به روی هرچه در این

 خانه است غباراندوه گسترده است

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من به جز تو یاد همه چیز

                                           را رها کرده

غروب های غریب در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین ستاره بیمارست

دوچشم خسته ی من در این امید عبث دو شمع

 سوخته جان همیشه بیدار

تو نیستی که ببینی !

عزیزم تو عزیزترینی...همانطور که بودی ; همانطور که هستی;

 تو را همانگونه که بودی همانگونه که هستی دوستت می دارم

افشین جان عاشقانه دوستت دارم

وقتی آستین بالا میزنی و یک بار  سنگینی رو از رو دوش خسته یک مهربون برداری   تشکر ساده و بی ریاش می ارزه به همه دنیا

وقتی که یک نگاه با نگاهت آشنا می شه دیدن و تماشا کردن رو بهترین لذت دنیا میدونی

وقتی که دستات تو دست گرم یک دوست حلاوت و شیرینی با هم بودن رو تجربه      می کنه دیگه واست تنهایی بدترین رنجه

وقتی که قراره راز دوست داشتن رو بنویسی بهترین کلمات دنیا روکمترین معنا می بینی واسه توصیف

من تمام بی کسی هایم را قامت بسته ام و در طولانی سجده اندوه به اندازه همه نبودنهایت اشک میریزم وبه بلندای یلدای فراقت با اهی عمق قلب هزارپاره ام کابوس رفتنت را خاکستری میکنم......

بگذار بی ادعااقرار کنم که دلم برایت تنگ می شود وقتی نیستی دلتنگی هایم را قاب می کنم تا وقتی آمدی نشانت دهم که شاید دیگر تنهایم نگذاری ... تو که می آیی پنجره ای باز می شود پنجره بی رنگ 

دلتنگی کنار می رود آرام میان جانم خانه میکنی وچه ساده همسایه سیبهای کال می شوی حال من و آسمان دلتنگ

چهار شمع بودند که به آرامی میسوختند .
 سکوت طوری بر فضای اتاق خیمه زده بود که به وضوح میشد صدای درد دلشان را با یکدیگر شنید .
 شمع اول گفت : من «آرامش» هستم ...! هیچ کس نمیتواند از نور من محافظت کند ، بهر حال فکر کنم باید بروم ، چون هیچ دلیلی برای ماندن و بیش از این سوختن نمیبینم ...
 رفته رفته شعله اش کم نور و کم نور تر شد تا اینکه بطور کامل از بین رفت ( خاموش شد ) .
 شمع دوم گفت : من «ایمان» هستم .. گمان نکنم تا مدت زیادی بمانم ، وقت رفتنم فرا رسیده و هیچ دلیلی برای بیشتر از این بودنم باقی نمانده من دیگر برای هیچ کس ارزشی ندارم .
 تا صحبتهایش تمام شد ، نسیمی به آرامی وزید و شمع دوم را خاموش کرد .
 شمع سوم با غم زیادی شروع به صحبت کرد : من «عشق» هستم .. دیگر قدرتی برای ماندن ندارم ، دیگر کسی به من اهمیت نمیدهد و مردم قدر مرا نمیدانند و فراموش کردند که عشق از همه کس به آنها نزدیک تر است .
 بیشتر منتظر نماند و دوام نیاورد ، نورش کاملا از بین رفت و مانند شمعهای قبلی خاموش گشت .
 ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع اول را خاموش شده دید
 با گریه و اندوه زیادی گفت : ای شمع ها ! ای شمع ها‌ ! چرا شعله تان خاموش شد و نورتان از بین رفت؟ باید تا ابد روشن بمانید و همه جا را نورانی کنید .. شما را بخدا روشن شوید .. نروید ..
 کودک همچنان به اشک ریختن و گفتگو با شمع های خاموش ادامه میداد و التماس میکرد
 در آن هنگام بود که شمع چهارم شروع به حرف زدن کرد و گفت :
 نترس کوچولوی من ، تا وقتی که من هستم و وجود دارم میتوانم آن سه شمع را روشن کنم و تا همیشه پر نور نگهشان دارم .. زیرا من «امید» هستم .
 کودک داستان ما با اشتیاق و شتاب فراوانی شمع چهارم را به دست گرفت و با شعله اش سه شمع خاموش شده را دوباره روشن کرد
 آره .. «امید» رو هیچ وقت نباید از زندگیمون برونیم
 هر کدوم از ما با کمک «امید» میتونیم از «عشق» و «ایمان» و «آرامش»مون واسه همیشه در دل و زندگیمون نگهداری کنیم.